شهادت امام حسن مجتبی (ع)
تار و پودم! حاصلم! معیارِ ایمانم حسن
أمر أمر توست آقا ! من به فرمانم حسن
حیف از عمری که در راهِ گدایی نگذرد
دل به هر کس غیرِ تو دادم، پشیمانم حسن
چارده قرن است پایِ سفرهات نان میخوریم
تا ابد از سفرهداریِ تو حیرانم حسن
هر کجا نامِ تو آمد، مادرت لبخند زد
پس به اذنِ مادرت میگویم: ای جانم حسن!
یک نگاهت سربهراهم کرده، ای بابُ الکرم!
من به لطفِ نامِ زیبایت مسلمانم حسن
رزقِ من افتاده امشب دستِ آقا زادهات
اینچنین در خانهی لطفِ تو مهمانم حسن
رو به هر کس میزنم آخر خرابم میکند
آخرِ سر، باز دستِ توست درمانم حسن
ای که حتی سایبانی هم نداری بر سرت
سالها در حسرتِ قبری چراغانم حسن
::
داغها دیدی میانِ کوچهها آقای من!
من برایِ خونِدلهایِ تو گریانم حسن
اینکه با چشمت چهها دیدی نمیداند کسی
هر کجا حرفیست از کوچه، پریشانم حسن