شهادت امام حسین (ع)
مناجات با امام حسین (ع)
اى حسین! ای که ز داغت در و دیوار گریست!
هر دل زنده و هر دیدهی بیدار گریست
انبیا را همه دل سوخت به مظلومى تو
اولیا را همگى دیده و دل، زار گریست
در دلِ نوح، غمِ تشنگیات طوفان کرد
که به طوفان زد و چون موجِ گران بار گریست
گفت چون واقعه کرببلا را جبریل
فاطمه ناله زد و احمد مختار گریست
دید در خوابْ تو را چون به دلِ لُجّهی خون
با دلى غرقه به خون، حیدر کرار گریست
بود ذکر عطشت پیشتر از خلقتِ آب
ای که ابر، از غم تو بر سر کهسار گریست
پیش دریا چو نظر کرد به حالت عباس
خونِ دل در عوضِ اشک، علمدار گریست
گرچه از تابِ تب و سوز عطش اشک نداشت
از غم بی کسیات نرگس بیمار گریست
بر زمین ماند تنت ثابت، و سیّار سرت
هم به سر هم به تنت، ثابت و سیّار گریست
از همه بیش “موید”، دلِ زینب مىسوخت
که چو شمعى که بگرید به شب تار گریست