مدح و مناجات با حضرت معصومه (س)
کنارِ صحن تو دیدم تمام باور خود را
نشانی از مزار بی نشان مادر خود را
همیشه قبل هر کاری برای رزق اشعارم
گشودم گوشهی ایوان طلایت دفتر خود را
مَنِ من را شکست ایوان آیینه، زمانی که
هزاران تکه دیدم در کنارش پیکر خود را
دل از بار تعلقها رها شد با تو، از این رو
فقیری در ضریح انداخت تنها زیور خود را
غبار این حرم را میکشم بر روی دستانم
تبرک میکنم اینگونه من انگشتر خود را
خیابان ارم را دوست دارم چون که میبینم
درون آن شکوه بارگاه یاور خود را
من از اول به تو دل بستهام، اذنی بده بانو!
که باشم در حریمت لحظههای آخر خود را