شهادت امام کاظم (ع)
حرفِ رفتن میزنی در ربنًایت بیشتر
“رَبِّ خَلِّصنی” است در سوز صدایت بیشتر
وقت مغرب روزهات با تازیانه باز شد
می شود دشنامها سهم عشایت بیشتر
از سر شب دخترت «معصومه» دارد اضطراب
در دلش دلشوره افتاده «رضا»یت بیشتر
آنچنان با آتش زهر جدایی سوختی
پُر شد از خاکسترت زیر عبایت بیشتر
ای که نور ساق عرشی! این غل و زنجیرها
فاصله انداخت بین ساقِ پایت بیشتر
ماجرای لنگهی دَر داغمان را تازه کرد
بوی مادر میرسد از روضههایت بیشتر
کربلایت کاظمین و کاظمینت کربلاست
تشنه جان دادی به یاد کربلایت بیشتر…